Od Exana "Przestańcie się wreszcie kłócić!" cz. 1

Czerwiec 2025 r.

Hitam usiadł na gorącym piasku naprzeciwko grupy szczeniaków. Wilczki zaczęły się powoli uciszać. Exan siedział spokojnie obok swoich braci. Kawałek za nimi słychać było dwie kłócące się wilczyce.

– Sinope, Ismanise – zawołał Hitam. – Spokój!

Waderki ucichły nagle, aby po chwili wrócić do kłótni. Exan westchnął cicho i spojrzał na nauczyciela. Miał już na dzisiaj dosyć hałasu. Nie mógł spać w nocy, a już od samego rana te dwie strasznie hałasowały. Nie wiedział, o co tym razem poszło, ale wolał się w to nie mieszać. Jedyne czego dzisiaj chciał to trochę spokoju. Nie pogardziłby też odrobiną snu. Na tę myśl basiorek ziewnął przeciągle.

– Dobrze, więc na początek prosiłbym, abyście podzielili się w pary – powiedział zerkając z rezygnacją na Isę i Sino.

Exan rozejrzał się dookoła. Nie minęła chwila, a obok Mortiego już siedziała Naida z Elanor. Obie chciały za wszelką cenę być w parze z basiorem. Theo podszedł do nich i starał się namówić Naidę na bycie z nim.

– Morti, chcesz być ze mną w parze? – zawołał bez zastanowienia Exan.

Basiorek odwrócił się do brata z nadzieją. Nie zdążył jednak nic powiedzieć, ponieważ przeszkodziła mu w tym Naida.

– Ale ja pierwsza go o to zapytałam! – zawołała ze złością. – Morti jest w parze ze mną!

– Nie widziałem, żeby się na to zgodził... – zaczął Exan.

– Nie zdążył, bo ona mu przeszkodziła! – wymamrotała wskazując łapą na Elanor.

– Ja tylko chciałam, aby Morti miał jakiś wybór – Elanor wzruszyła ramionami z obojętnością.

– To może pozwolicie mu coś powiedzieć? – zapytał ich Theo.

Wszystkie oczy zwróciły się w stronę Mortiego. Exan błagał go w duchu, aby nie zrobił teraz czegoś głupiego. Basiorek rozejrzał się po trójce kandydatów. Theo wpatrywał się z nadzieją w brata. Jeśli Morti nie wybrałby Naidy, on mógłby być z nią w parze. Exan wiedział, że taki obrót spraw bardzo by go zadowolił.

– Gdzie trzech się bije, tam czwarty korzysta – stwierdził Morti odwracając się w stronę Theo. – Wybieram ciebie!

Exan wiedział czym może się skończyć ten wybór. Z cichym jękiem przygotował się na kolejny wybuch protestów.

– Nikt nie chce być ze mną w parze! – zawyła nagle zrozpaczona Naida.

– Ja chcę! – zareagował od razu Theo.

– Ale ty już masz parę! – zaprzeczył Morti.

– Jeśli Theo cię zostawia... Ja mogę być z tobą w parze, Morti – odparła z lekkim uśmiechem Elanor.

– Nic z tego! Nie możesz być z nim w parze! – warknęła Naida.

– A to niby dlaczego?

– Bo ja chcę być z nim parą!

– Ale jesteś już moją parą! – zawołał zdezorientowany Theo.

Exan patrzył na nich z rezygnacją. Najlepiej byłoby, gdyby Morti wybrał jego. Wtedy Theo mógłby być z Naidą, a Elanor znalazłaby pewnie kogoś innego do pary. Nie zamierzał jednak powiedzieć tego na głos, bo rozpętałaby się jeszcze większa kłótnia. O ile mogła być większa.

– Cisza! – uciszył ich Hitam. – Co tu się dzieje?

Basior podszedł do przekrzykujących się szczeniaków. Exan rozejrzał się po reszcie. Wszyscy się w nich wpatrywali. Nawet Isa i Sino przerwały swoją kłótnię i obserwowały całe wydarzenie z zainteresowaniem.

– Bo Morti miał być moją parą, ale Elanor i Exan mu zabronili! – zawyła z rozpaczą Naida.

– Czy to prawda? – Hitam rozejrzał się po szczeniakach.

– Nie, po prostu Morti nie mógł się zdecydować z kim chce być w grupie, więc wybrał Theo – zaczął wyjaśniać Exan. – Dziewczynom się to nie spodobało i zaczęły się kłócić.

– Skoro Morti chce być w parze z Theo, niech tak będzie – westchnął Hitam. – Reszta musi się jakoś dogadać.

– Ale ja chcę być z... – zaczął niepewnie Theo.

– Ja chcę być z Mortim! – zawołała Naida.

– Ja też! – dodała Elanor.

– Morti będzie z Theo, Naida z Exanem, a Elanor... – Hitam rozejrzał się po szczeniakach – z Infinite. I proszę się więcej nie kłócić!

– Dobrze... – odpowiedział Theo.

– Skoro trzeba – mruknęła cicho Naida.

– Oczywiście! – zawołał Exan.

Hitam uśmiechnął się lekko i wyszedł na środek grupy. Exan usłyszał za sobą ciche warknięcie Isy.

– To ja miałam być w parze z Infinite...

– Waszym dzisiejszym problemem do rozwiązania będzie... – zaczął Hitam.

– Co zrobić, kiedy wszyscy chcą być w parze z Mortim! – wypaliła Sino.

Szczeniaki zaczęły się śmiać.

– Cisza! – zawołał zirytowany Hitam. – Znajdujecie na brzegu dżungli nieznajomego wilka, który wygląda jakby był nieprzytomny. Co robicie?

Exan spojrzał na waderkę, która usiadła z rezygnacją obok niego.

– No to chyba jestem z tobą w parze... – jęknęła Naida.

– Tak, a to źle? – zapytał Exan.

– Wolałabym Mortiego.

– Ja też.

<C.D.N.>

Uwagi: brak.

Białe Królestwo: "Nigdy nie wiesz, co się wydarzy" cz. 13

Sierpień 2024 r.

Patrick w milczeniu wbijał spojrzenie w kilkumetrowe zdobione wrota prowadzące na korytarz. Jego moc dawała mu wyraźne znaki, że coś jest nie tak, ale nie był zdolny doprecyzować, co dokładnie. Zerknął na Glorego, który przechadzał się po sali tronowej. Od kilkunastu minut dzielił się ze swoim wnukiem planami na wystrojenie jej na jego Święto Przejścia, znane Patrickowi raczej jako "osiemnastka".

Gdyby naprawdę coś było nie tak, Glory już by o tym wiedział.

– Zielone czy niebieskie?

– Czarne – bąknął Willcan. Jego spojrzenie skrzyżowało się ze wzrokiem Patricka. Pospiesznie je odwrócił. Patrick wrócił do obserwowania drzwi.

– To kolor pogrzebowy. Co powiesz na fiolet i czerwień?

– Chcę czarny.

– Będzie fioletowy.

Willcan cichutko westchnął. Patrick poczuł na plecach jego wzrok.

– Generale? – zaczął Glory.

Patrick obrócił się do niego przodem.

– Tak?

– Czy coś cię niepokoi?

Patrick patrzył mu prosto w oczy. Nie mrugnąwszy ani razu, odpowiedział:

– Nie.

Glory wrócił do planowania wystroju. Willcan smętnie snuł się tuż za nim. Strażnicy obsadzeni pod ścianami znużeni obserwowali króla lub szeptem rozmawiali między sobą. Od czasu do czasu ktoś się zaśmiał, ale Glory puszczał to mimo uszu. Atmosfera była dość napięta, ale zdołał już do tego przywyknąć.

Kiedy wyczuł niepokojąco znajomą aurę bijącą od drzwi, położył dłoń na zatkniętą za pas broń. Musiał się upewnić, że na pewno tam jest.

Glory stanął przy przeszklonej ścianie sali i tam dalej tłumaczył Willcanowi, co chciałby tam powiesić. Szkiełka ogromnego witrażu łabędzia z rozpostartymi skrzydłami rzucały na nich obu bladoniebieskie, fioletowe i czerwone światło. Willcan mrugał oślepiony, a król zgrabnie wskazał coś łapą. Wnuk od czasu do czasu mu potakiwał.

Patrick odwrócił od nich spojrzenie, tym razem słysząc wyraźnie głosy zza drzwi. Elektryzująca aura nakłoniła go do ponownego położenia dłoni na chwycie.

Tym razem król również obrócił się pyskiem do drzwi.

– Generale?

Do ich uczu dobiegły wrzaski strażników pilnujących zewnętrzną część drzwi. Patrick nie drgnął, jedynie otworzył szerzej oczy. Straż siedząca pod ścianą poderwała się z miejsc, ale bez jego rozkazu nie mogła podjąć działania.

– Generale!

Patrick wciąż ani drgnął.

W momencie, kiedy Glory zmieniwszy się w postać ludzką, popchnął go, Patrick zrobił ostry zwrot. Wykonał zamach nogą. Kiedy zetknęła się z głową króla, rozległ się cichy chrupot, a później plask ciała uderzającego o podłogę.
Willcan wrzasnął i padł na kolana tuż obok, a Patrick oszołomiony patrzył na zwijającego się z bólu władcę.

Zaraz potem trzasnęły drzwi. Raz, drugi, trzeci.

Zamki pękły.

Im szerzej otwierały się drzwi, tym większą widzieli grupę wilków, ludzi i lisów. Wlewali się do środka. Patrick chciał postąpić kilka kroków do tyłu, ale nastąpił na Glorego.

– I coś ty zrobił?! – wrzasnął, chwytając generała za kostkę.

Patrick jednak był zbyt wpatrzony w doskonale znaną mu wychudzoną, bladą twarz. Stał na czele, ubrany w powiewający czarny płaszcz. Buntownicy wlewali się do środka zza jego pleców. Nie był uzbrojony. Patrzył prosto na Patricka i uśmiechał się, a jego jasnobrązowe oczy błyszczały złośliwie. Generał zacisnął stalową dłoń w pięść.

Glory podniósł się z podłogi. Strażnicy próbowali w tym czasie ostrzelać intruzów.
Wtedy dowódca buntowników ruszył biegiem naprzód, wyprzedzając wszystkich swoich sojuszników.

Cisnął zaklęciem.

W sali nagle zrobiło się oślepiająco jasno, a Patrick nieomal nie upadł na podłogę. Do jego uszu dotarł huk pękającego szkła. Kiedy światło zaczynało blednąć, biało-czarna sylwetka króla mignęła wraz z odłamkami niebiesko-fioletowo-czerwonego witrażu i zniknęła gdzieś w dole.
Willcan wrzasnął coś, biegnąc do wyjącej wyrwy.

Dowódca buntowników zniknął wraz z rzuconym zaklęciem.

– Medalion, został medalion! – lamentował Willcan, lecz Patrick słyszał go jak zza szyby.

Patrick ponownie zwrócił twarz ku buntownikom, których nie było już podobnie wiele jak wcześniej. Mogło ich być raptem kilku.

– Iluzja – stwierdził cicho.

Wtedy mignęła mu niebieska grzywka, a zaraz potem nóż. Kolejny był przeszywający śmiech.
Wycofał się w ostatniej chwili. Ostrze mignęło znowu, i znowu, i znowu.
Patrick za każdym razem wykonywał unik. Dopiero po piątym zamachu chwycił stalową ręką za dłoń rozszalałego Carla i kopnął w brzuch. Niebieskowłosy krzyknął.

Patrick odskoczył do tyłu. Kiedy odbiegł jeszcze kawałek, wyciągnął w końcu broń.
Wzrok Carla nagle złagodniał.

"Carlo" – to była ostatnia myśl Patricka przed oddaniem strzału.

Od Naidy "Kokosowe grzechotki" cz. 3

Marzec 2025 r.

Naida przyglądała się przez chwilę dwójce szczeniaków. Ładnie ze sobą wyglądali. Może nawet pasowaliby do siebie.

– Bylibyście uroczą parą... chyba.

– Mogę być kapłanem albo zaśpiewam na ślubie! – ogłosił radośnie Morti.

– Czy wy słyszeliście, co ja mu powiedziałam? – zapytała z irytacją Isa.

– Też chcę być kapłanem! – zawołała Naida ignorując wypowiedź waderki.

W tym czasie, do grupy szczeniaków podszedł jeden z nauczycieli. Naidzie trudno było zapamiętać jak miał na imię. On i jego brat mieli imiona zaczynające się na tę samą literkę. Ciągle ich myliła. Ten uczył sztuk kreatywnych, więc chyba nazywał się Dernet.

– Macie już coś przygotowane? – zapytał basior odkładając kokosy na piasek.

– Planujemy ślub – odpowiedział mu Morti.

– Ja i Morti będziemy kapłanami! – dodała Naida z uśmiechem.

Dernet spojrzał na nich uważnie. Wyglądał na lekko zdziwionego. Pewnie zazwyczaj szczeniaki nie planują swoich ślubów na jego lekcjach.

– Kto się żeni? – zapytał ostrożnie.

– Isa – powiedział Morti, wskazując łapą na waderkę.

– Infinite – dodała Elanor.

Nauczyciel znowu wyglądał na zdziwionego. Zerknął na białego basiorka, po czym odwrócił się do Mortiego.

– Z tego co mi wiadomo – zaczął niepewnie – to żenić się można tylko z samicą, a Infinite nie jest...

– Nikt się nie żeni – przerwała mu Isa. – To oni sobie coś wymyślili.

– Bo pasujecie do siebie – odpowiedział z uśmiechem Morti.

Naida zamyślona spojrzała na basiora. Uśmiechał się tak pięknie... Jego futerko wyglądało na bardzo miękkie i ciepłe... Chociaż w takim słońcu wszystko było ciepłe w dotyku. Czasami nawet gorące. Przykładem mógł być parzący w łapy piasek na plaży.

– A ja? Do kogo pasuję? – zapytała z nadzieją zerkając na Mortiego.

– Do Gluta – zaśmiała się Isa.

– Co to za wyzwisko? – zwrócił jej uwagę Dernet.

– Glücka – poprawiła się szybko.

– Fuj! Nie chcę się żenić z miłośnikiem patyków!

Naida skrzywiła się i spojrzała na basiora, który siedział kawałek dalej ze swoją grupą. W momencie, kiedy go zobaczyła akurat rozmawiał ze swoim przyjacielem Stickym.

– To przygotuj ślub z jego patykiem – powiedziała Isa, która także patrzyła na zajętego "rozmową" Glücka.

– Ale ja nie chcę mieć dzieci z patykiem! Niech Glück się z nim ożeni, jeśli chce! – zdenerwowała się Naida.

– No o tym mówię.

– A kto się ożeni ze mną? – zapytał nagle Morti.

– Skoro nikt mnie nie chce... Może ja? – odpowiedziała pytaniem Naida.

– Nikt nie powiedział, że nikt nie chce – wtrąciła się Elanor.

Naida odwróciła się do waderki z morderczym spojrzeniem. Czy ona nie widzi, że zależy jej na ślubie z tym, a nie innym basiorem? On należy do niej.

– Ale nikt się nie zgłosił. Kto pierwszy ten lepszy! – prychnęła z irytacją.

– Ja – odezwał się nagle Infinite.

Wszystkie oczy zwróciły się w jego stronę. Naida nie wiedziała jak na to zareagować. Czy on właśnie zgłosił się do ślubu z nią czy może z Mortim?

– Za późno – powiedziała powoli.

– Ale nic nie powiedziałaś – zaprotestował.

– Przecież jesteś moim chłopakiem! – wykrzyknęła oburzona Isa.

– A jednak! – ucieszyła się Naida. – Musimy zrobić wam ślub!

– Żadnego ślubu – odpowiedziała szybko waderka.

– Jesteś pewna? Możemy to załatwić! – zaśmiała się Naida. – Prawda, Morti?

Basior wyglądał jakby nie do końca rozumiał co się właśnie wydarzyło. Kiedy usłyszał swoje imię drgnął lekko i spojrzał na Naidę. Jego oczy były takie piękne. Mogłaby patrzeć na nie do końca życia, jednak odwróciła szybko wzrok i wbiła go w swoje łapy.

– Tak, tak – mruknął basior odpowiadając na pytanie.

– Możecie dokończyć rozmowę później? – westchnął nauczyciel. – Jest lekcja.

Naida podskoczyła. Zapomniała już o obecności nauczyciela.

– Tak, oczywiście! – zawahała się chwilę, po czym dodała – Ale to lekcja sztuk kreatywnych... organizacja ślubu jest bardzo kreatywna!

– Malujcie kokosy – rzucił tylko Dernet.

Zanim ktoś zdążył zareagować, nauczyciel już był daleko. Szczeniaki spojrzały na leżące na ziemi kokosy.

– Zróbmy z nich grzechotki – zaproponował Morti.

– Zagramy nimi na ślubie! – ucieszyła się Naida.

Zaczęła podskakiwać radośnie wokół grupy. Nie mogła się już doczekać, aż będzie mogła być kapłanem. Nie wiedziała do końca kim on jest, ale najważniejsze, że będzie nim razem z Mortim.

– Ślubie Gluta z badylem – prychnęła Isa.

Naida zatrzymała się i spojrzała z powagą na waderkę.

– Na tym też, ale raczej miałam na myśli twój ślub.

– Jestem młoda i chcę się cieszyć życiem.

– Moi rodzice są po ślubie i żyją – powiedział Morti.

– A to może zabić? – zapytała Naida. – Jak romantycznie! Umierasz dla miłości!

– To ja wolę bez ślubu... – pisnął cicho Infinite.

– Nie umiesz się poświęcić? – zdziwiła się Naida.

– Chyba nie...

– Ha! Boisz się! – zawołała i spojrzała w stronę Mortiego. – Co robisz?

Basior siedział razem z Elanor przy jednym z kokosów i próbował go podzielić na dwie części. Waderka starała się mu pomóc. Chwilę im zajęło zanim zorientowali się, że kokos jest już przekrojony w połowie. Morti zadowolony z siebie odwrócił się w stronę stojącej nad nimi Naidy.

– Przyniesiesz jakieś kamyczki? – zapytał.

– Dobra! Idzie ktoś ze mną?

Miała nadzieję, że basiorek zgłosi się na ochotnika i będą mogli pobyć trochę razem. Tylko we dwoje.

– Zależy co jest jeszcze do zrobienia – odezwała się Isa.

– Kojarzysz takie krzaczki z fioletowymi kuleczkami, których nie możemy jeść? – spytał Morti. – Mocno barwią, więc możemy pokolorować skorupę.

– A to będzie bezpieczne? ­– spanikowała Naida.

– Nie wiem.

– Dobra, to niech ktoś idzie po te kuleczki. Ja idę poszukać kamieni! – zerknęła na basiora z wahaniem. – Mam iść sama?

– Morti, nie możesz szefować, bo ja od tego jestem – wtrąciła się Isa. – Za karę idziesz z Naidą.

Waderka spojrzała na tymczasową liderkę grupy z uśmiechem.

– Ja jestem za! Morti zasłużył na taką karę! – zaśmiała się. – Dzięki!

Od razu poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Elanor wpatrywała się w waderkę z widoczną nienawiścią. Naidę przeszył dreszcz.

– Ale ja nie chciałem źle... – Morti spuścił uszy.

– Zrobiłeś, co zrobiłeś. A teraz chodź ze mną – odpowiedziała już mniej radośnie Naida.

Odwróciła się i ruszyła powoli w stronę brzegu. Chciała jak najszybciej pobyć sam na sam z Mortim. Jak najdalej od morderczych spojrzeń waderki.

– Mogę iść z nimi? – zapytała nagle Elanor.

Naida zatrzymała się nagle. Miała nadzieję, że Isa jej na to nie pozwoli. Nie mogła pozwolić.

– Ty zbierasz kulki – powiedziała Isa.

– A ty i Infinite? Co będziecie robić? – dopytywała.

– Jesteśmy szefami, więc nic.

Naida postanowiła skorzystać z okazji i opuścić towarzystwo razem z basiorkiem.

– Szybciej, Morti! Chodźmy zebrać te kamienie!

Basior podszedł do niej powoli. Naida starając się nie patrzeć w stronę Elanor, spojrzała na dwójkę pozostałych szczeniaków.

– Wy też powinniście coś robić.

– Szefujemy – odpowiedziała Isa.

– Randkujemy – dodał Infinite.

– No... niech wam będzie.

Morti szedł już w stronę wody. Naida szybko go dogoniła. Nie chciała zostać w tyle. Byli sami. W końcu będą mogli porozmawiać ze sobą bez stojącej obok Elanor. Pomimo nudnego zadania lekcja zapowiadała się bardzo ciekawie.

<C.D.N.>

Uwagi: Przecinki.

Wesołych świąt!

(źródło: pexels.com)

Hej!

Dobra, misiaczki, nadeszły święta. Przygotowania idą pełną parą. Ostatnie porządki, mniej lub bardziej nerwowe przygotowywanie smakowitych potraw, u niektórych z was może wspólne ubieranie choinki. Czujecie ten klimat Bożego Narodzenia?

Pewnie usłyszeliście już dzisiaj wiele życzeń i jeszcze więcej usłyszycie. Nic nadzwyczajnego, co roku te same słowa, które większość z nas mówi bardziej z przyzwyczajenia, niż faktycznych chęci. Musicie mi jednak uwierzyć, że szczerze życzę wam najlepszego, co może was spotkać w tym świątecznym czasie. Nie znajdziecie tutaj nic o smacznym karpiu (co nie znaczy, że ma być ohydny) czy wymyślnych prezentach, gdyż nie o to tutaj chodzi. 

Chciałabym, żeby ten i kilka najbliższych dni, były wypełnione niezapomnianymi momentami (i to w pozytywnym znaczeniu tego słowa!). Spędźcie cudowny czas z rodziną, podyskutujcie ogniście o polityce, jeśli was to kręci, śmiejcie się i cieszcie każdą jedną chwilą. Miejcie w swoich małych serduszkach ciepło i dzielcie się nim z innymi. To samo życzę waszym bliskim, chociaż nigdy się o tym nie dowiedzą. Po prostu bądźcie szczęśliwi, moi drodzy. Niczego więcej nie chcę.

Jeśli chodzi o blog, to jak ciężko nie zauważyć, mamy teraz mocny zastój. Jest nas zaledwie szóstka, jak niedawno zdałam sobie sprawę. Każdy z nas ma swoje własne obowiązki, rzeczy, które odciągają nas od pisania. Ostatnie tygodnie były tygodniami poprawek, powolnych przygotowań do świąt lub do całkiem innych rzeczy. Nadal ciężko mi uwierzyć, że został zaledwie tydzień tego roku. Dni mijały i mijają z zawrotną prędkością, oszałamiając nas, biednych ludzi. Pamiętacie nasz cel? Czterysta postów na ten rok. Wliczając ten post z życzeniami brakuje nam stu. Oczywiście pewnie do końca roku pojawi się kilka opowiadań, które wstawię tak, żeby nie było wielkiej dziury. Wtedy obliczenia będą błędne. Jednak teraz - brakuje nam stu. Cel nie zostanie osiągnięty, ale nie martwcie się, misiaczki! Było dobrze. Wataha w tym roku mocno odżyła, nawet jeśli koniec końców została nas jedynie szóstka. W święta nie wymagam od was pisańska, spokojnie. Życzyłam czasu spędzonego z rodziną, nie przed ekranem komputera bądź telefonu.  W związku z tym życzę wam (i sobie) wkroczenia w nową dekadę z wielkim zapałem i weną. Wszystkiego najlepszego. Szczęścia w każdej sferze życia. Spełniania marzeń...

Huh, chyba skończyły mi się pomysły na życzenia. Wybaczcie.

Dobra, to była naprawdę długa paplanina. Wrona, mam nadzieję, że nie jesteś na mnie zła. Ty masz podsumowania, żeby pisać głupoty, pozwól mi też czasem się wykazać na tym polu, okej? Trzeba w końcu zbierać jakieś doświadczenie.

Kocham was, ludziki, serio

Thor

Od Morgana "Dlaczego maluchy muszą się tylko bawić?" cz. 4

<< Poprzednia część <<

Maj 2025

- Co o niej myślicie? - spytała Eunice, kiedy oddaliliśmy się na tyle, żeby mieć chociażby nadzieję, że nauczycielka nas nie słyszy.

- Przerażająca - odpowiedziałem, nerwowo zerkając za siebie. Yuki usiadła na piasku. Ogon owinęła sobie wokół łap. Jaskrawozielone oczy wbijała w naszą grupkę. Wzdrygnąłem się. - Patrzy się.

Kaiju od razu obrócił się w jej stronę. Przez kilka chwil walczył z nią na spojrzenia. Dopiero gdy Eunice szturchnęła go w bok, ponownie spojrzał na nas.

- Noo... Straszna jest - stwierdził w końcu. - I niemiła.

Mimowolnie też ponownie zerknąłem w stronę nauczycielki. Zdawała się całkiem zastygnąć w bezruchu. Przypominała mi w tym momencie Grivinę, gdy udawała, że jest zwykłym posągiem. Z tym, że Yuko wyglądała o wiele straszniej. 

- Może... Może zaczniemy szukać tych... -  Zamilkłem. Całkiem wyleciało mi z głowy, jak to coś się nazywało. - Brązowych muszelek...?

Eunice pokiwała łbem.

- Dobry pomysł. Nie chcę jej zdenerwować - powiedziała. - Kaiju, ty pójdziesz poszukać w wodzie. Ja i Morgan zostaniemy na piasku.

- Czemu to ja muszę iść do wody? - burknął samiec. - Może wolałbym szukać w piachu?

Eunice zacisnęła ząbki. Wyraźnie widziałem jak jej mięśnie się napięły. Pusty wzrok wbiła w ocean. Przekrzywiłem łebek. Nie rozumiałem skąd ta reakcja. Zwykle zbywała w takich sytuacjach Kaiju zwykłym szturchnięciem.

- Masz najdłuższe łapy, a ja...

Urwała. Czekałem na jej dalsze słowa, lecz te nie nadeszły. Kaiju mierzył ją przez moment wzrokiem, po czym westchnął ciężko.

- Niech ci będzie, ale Morgan ma się ze mną potem zmienić.

Eunice uśmiechnęła się słabo.

- Dzięki.

Basiorek odpowiedział uśmiechem i wszedł ostrożnie do wody. Opiekunki zawsze przestrzegały nas przed wchodzeniem zbyt głęboko. Ja i Eunice przystąpiliśmy do poszukiwań w piasku. Chodziłem ze wzrokiem wbitym w ziemię. Ze wszystkich sił starałem się odnaleźć brązową muszlę. Nadaremnie. Nie miałem szczęścia. Znalazłem kilka zwykłych, białych muszelek, lecz nic poza tym. Po chwili zastanowienia zdecydowałem się zebrać je w niewielką kupkę. Od dzisiaj miały być moim skarbem. Pamiątką z pierwszej lekcji. 

Kaiju nie miał takich problemów jak ja. Samiec co jakiś czas krzykiem obwieszczał, że znalazł kolejną brązową muszlę.

- Patrzcie! Znalazłam tutaj sto małży! - zawołała nagle Eunice.

Zaciekawiony porzuciłem wodorost, który fale wyrzuciły na brzeg i podbiegłem do wilczycy. Kaiju również wyszedł z wody i z zainteresowaniem przyjrzał się znalezionym przez samicę muszlom. Było ich naprawdę mnóstwo, jednak byłem pewien, że mniej niż sto. 

- To nie jest sto - powiedziałem dumny z siebie, że wiedziałem coś, czego ona nie wiedziała.

Eunice zmarszczyła nosek i przekrzywiła łebek.

- Nie? To ile?

- Nie wiem... - przyznałem po chwili ciszy. - Ale mniej.

- Może tysiąc? - zapytał Kaiju.

Zmrużyłem oczy. Nie wiedziałem, ile to tysiąc. Właściwie to nigdy nawet nie słyszałem tego słowa.

- Tak, pewnie tak - stwierdziła wilczyca - Znalazłam tysiąc małży. Ale mam szczęście!

Na jej pysku widniał pełen samozadowolenia uśmiech.

- Ja pewnie znalazłem już sto! Jestem lepszy - powiedział Kaiju.
Eunice uderzyła go w łapę. Samiec pokazał jej język.

Nie chciałem przyznawać się, że nic jeszcze nie znalazłem, więc po cichu się wycofałem i wróciłem do poszukiwań. Szczeniaki nie zwróciły na mnie uwagi zbyt zajęte swoją przepychanką. Kiedyś może bym im przerwał, ale już dawno nauczyłem się, że w ich wypadku nie miało to sensu. Za bardzo się lubili, żeby naprawdę coś sobie zrobić. Nie musiałem się o nich obawiać.

Po niewyobrażalnie długim czasie udało mi się. Zerknąłem w stronę Kaiju i Eunice, gotowy pochwalić się ich znaleziskiem. Może nie miałem nawet tysiąca, ale nawet te kilka to już było coś, prawda?
Jak się okazało, szczeniaki zdążyły skończyć już swoją walkę i teraz każde z nich wróciło do poszukiwań. Nie chciałem im przeszkadzać, więc po prostu wziąłem swoje małże i zostawiłem przy wcześniej znalezionych muszlach.

<c.d.n.>

>> Następna część >>