Od Naidy „Siła kontra umysł” cz. 3

<< Poprzednia część <<

Czerwiec 2026 r.

Dannan spojrzał na waderę w zamyśleniu. Naida zapytała nauczyciela, z kim mogłaby się bić w drugiej rundzie. Ten jednak zwlekał z odpowiedzią.

– Skoro wygrałaś w pierwszej walce, powinnaś walczyć teraz z kimś, kto także wygrał – odpowiedział w końcu.

– Ja wygrałam! – Sino podbiegła do nich z uśmiechem. – Mogę się bić z Naidą.

Dannan westchnął cicho. Naida zastanawiała się, czy waderka podsłuchiwała ich rozmowę od początku.

– Niech wam będzie. Naida, będziesz w parze z Sinope.

Wadery wydały triumfalny okrzyk. Sino odwróciła się i w podskokach ruszyła w wolne miejsce, a Naida dumnie ruszyła za nią. Wiedziała, że Exan jest słaby i nie lubi się bić, więc wygrana z nim była bardziej niż pewna, jednakże nie potrafiła przestać się uśmiechać na wspomnienie tej cudownej chwili.

– Założę się, że z tobą wygram! – zawołała do przyjaciółki.

– Po moim trupie!

Usiadły obok siebie i spojrzały z niecierpliwością na ostatnią parę, która nadal nie skończyła się bić. Naida obserwowała każdy ich ruch, w myślach zapisując sobie wszystkie przydatne sztuczki i ruchy. Kiedy walka dobiegła końca, Dannan utworzył ostatnie pary i ponownie stanął pośrodku grupy.

– Zaczynamy drugą rundę. Mam nadzieję, że tym razem nieco się poprawicie – Z powagą rozejrzał się po szczeniakach. – Zaczynajcie!

Naida odwróciła się w stronę Sino. Wadera spojrzała na nią z uśmiechem i nie czekając, rzuciła się na nią. Naida odskoczyła w bok, jednak przeciwniczka zdążyła uderzyć ją w plecy, przewracając na ziemię. Wadera nie chcąc tak szybko przegrać, kopnęła Sino tylnymi łapami, odpychając ją od siebie. Naida wstała i odskoczyła od waderki.

– Naida!

Wadera odwróciła się i zobaczyła biegnącego do niej Theo. Sino widząc rozkojarzenie przeciwniczki, rzuciła się na nią. Naida nie zdążyła zrobić uniku i padła z powrotem na ziemię.

– Hej, nie słyszysz, że mnie wołają? – warknęła.

– To tylko Theo. Martwi się pewnie, że nie pozbierasz się po tej walce!

Naida chciała zrzucić waderę z pleców, jednak ta nie zamierzała puszczać. Sino uderzyła ją w pyszczek, nie zwracając uwagi na basiorka, który dobiegł już do nich i biegał wokół, krzycząc, aby przestały.

– Złaź ze mnie, Sino!

– Jak powiesz, że wygrałam.

– Nie wygrałaś! Gdyby nie Theo, już byłoby po tobie!

– A co? Boisz się, że jak się rozkręcisz, to przypadkowo zranisz swojego chłopaka?

Naida znowu zaczęła się wiercić i warczeć na waderę. W końcu Theo nie wytrzymał i pomógł w pozbyciu się Sino z jej grzbietu. Wadera potoczyła się po plaży z piskiem.

– To nie fair!

– To ty nie chciałaś ze mnie zejść!

– Bo wygrałam!

Wadera warknęła na nią ze złością i spojrzała na Theo. Basiorek wyglądał na zestresowanego.

– Oby to było coś ważnego.

– P-pan Dannan cię wołał... Walczyłem z Exanem i nagle zaczęła lecieć mu krew z nosa. Mówił, że to twoja wina, bo go uderzyłaś.

– Niech nie zmyśla! Tylko go lekko kopnęłam... Zresztą, przecież mieliśmy się bić, prawda?

– Może i tak, ale pan Dannan każe ci iść z nim do lekarza.

Waderka spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Pewnie chciał cię ukarać, każąc przerwać walkę ze mną – zaśmiała się Sino.

Naida nie odpowiedziała. Otrzepała się z piasku i nie zwracając uwagi na podążającą za nią dwójkę, ruszyła do nauczyciela. Exan siedział obok Dannana z przyciśniętą do nosa łapką, ale kiedy zauważył zbliżające się szczeniaki, wstał, odkrywając zakrwawiony nos.

– Ło, ile krwi! – Sino podbiegła do niego i z ciekawością przyjrzała się Exanowi. – Wykrwawiasz się?

– Nikt się nie wykrwawia – Dannan spojrzał na Naidę niezadowolony. – Idź z nim do pielęgniarki. I żebyście mi się nie pobili po drodze, bo zostaniecie ukarani!

Naida spojrzała z oburzeniem na nauczyciela i niechętnie przytaknęła.

– Chodź – rzuciła do basiorka.

Ruszyli razem w milczeniu. Theo z początku chciał iść z nimi, ale gdy Dannan kazał mu wracać do ćwiczeń, niechętnie został z resztą. Exan jęczał cicho, gdy Naida przyspieszyła nieco, jednak nie protestował. Wadera zastanawiała się, kiedy ostatnio byli tak cicho. W końcu spojrzała na niego zaniepokojona tym ciągłym milczeniem.

– Wszystko w porządku...?

– Krew mi leci, bo ktoś uderzył mnie w nos. Oczywiście, że nie jest w porządku!

Naida zamilkła. Basiorek chyba naprawdę nie udawał. Wydawało się jej, że zauważyła nawet łzy w oczach basiorka, które pojawiły się na zaledwie ułamek sekundy, by następnie zniknąć. Wadera czuła się gorzej z każdym krokiem. Gdy z pyszczka Exana spłynęła kropelka krwi, która lądując na piasku, zabarwiła go na szkarłatny odcień, Naida nie wytrzymała. Zatrzymała się nagle, wbijając wzrok w swoje łapy.

– Przepraszam – szepnęła.

Exan zatrzymał się w pół kroku i spojrzał na nią z niedowierzaniem. Po chwili uśmiechnął się szeroko i szturchnął waderę w ramię.

– Spokojnie! Nic się nie stało – zaśmiał się. – Dannan mówi, że to po prostu od zbyt wielkiego wysiłku. Twój cios był tylko jednym z czynników...

– Wybacz mi – przerwała mu.

Exan przyglądał się jej nieufnie, jakby nie wierząc w to, co słyszy. W końcu wzruszył ramionami i ruszył w dalszą drogę.

– Wybaczę ci, ale najpierw zaprowadź mnie do pielęgniarki, żebym się nie wykrwawił! – zawołał do wadery.

Naida zaśmiała się cicho i pobiegła za Exanem.

– Bylibyśmy dobrymi partnerami – stwierdziła. – Takimi do walki albo do innych rzeczy... Ja jestem silna, a ty umiesz obmyślać plany!

– Partnerzy w zbrodni?

– Tak! Zgadzasz się ze mną?

– Nie. Przestań bujać w obłokach. Ja tu umieram!

– Racja... Najpierw nos!

Naida przyspieszyła kroku, ze skupieniem obserwując Exana. Zastanawiała się, czy ten basiorek mógłby być dla niej chociaż trochę milszy. Po namyśle stwierdziła, że są na to raczej nikłe szanse. Exan to Exan. Nie wytrzymałby dnia bez wrednego komentarza

Uwagi: brak. 

Zdobyto: 25 czerwonych⎹ 32 pomarańczowych⎹ 29 zielonych⎹ 33 niebieskich⎹ 39 granatowych⎹ 10 fioletowych⎹ 10 różowych odłamków

Od Lind „Los zawsze daje szansę” cz. 12

<< Poprzednia część <<

Luty 2025

Słońce zniknęło za horyzontem. Haslaye weszła na chwilę do pokoju, by zapalić lampy naftowe. Nie było tutaj magicznych przycisków, które pozwalały przywołać energię elektryczną. Teraz byłam już pewna, że tego domu nie zbudowali ludzie.

Usłyszałam zawodzący na zewnątrz wiatr. O zamknięte okno zaczęły obijać się płatki śniegu. Jak byłam młodsza, bardzo lubiłam siedzieć do późna i oglądać ich taniec. To smutne, że szczenięta wychowane na nowych terenach watahy nie będą nawet wiedziały, czym jest śnieg. Jeśli kiedykolwiek będę miała własne, zabiorę je w podróż do miejsca takiego jak to. Zasługują by chociaż raz zobaczyć biały puch.

Spojrzałam na swoje odbicie w szybie. Odkąd opuściłam ten dom, rzadko miewam możliwość dokładnego przyjrzenia się własnemu wizerunkowi. W końcu żadna tafla wody nie mogła zastąpić gładkiej, szklanej powierzchni. Zwróciłam uwagę na swoje pióra i kolorowe kosmyki włosów. Podobno kiedyś byłam całkiem biała.

Usłyszałam, że Babcia znów zakasłała.

– Lind... mogłabyś podać mi wodę?

Użyłam wiatru, by spełnić prośbę mojej opiekunki. Uniosłam ostrożnie miskę, którą zostawiła tu wcześniej Haslaye i ustawiłam na szafce nocnej. Starsza wadera wzięła kilka łyków.

– Widzę, że dużo trenowałaś ze swoją mocą – oznajmiła po chwili.

– W końcu samo zaczęło wychodzić – odparłam. – Czemu ty nigdy nie używałaś swoich mocy?

– Na co dzień nie było takiej potrzeby... – mruknęła Babcia, układając się z powrotem na łóżku. – Ale to nie jedyny powód.

Spojrzałam na moją opiekunkę. Widać chciała opowiedzieć mi o czymś jeszcze.

– Ostatni raz użyłam magii, kiedy trwały walki. Przyszedł do mnie pewien wilk... przyrodni brat zabitego samca Alfa. To on wcześniej zadał ostateczny cios mojemu partnerowi, ale to mu nie wystarczyło. – Babcia westchnęła ciężko. – Kiedy zaatakował, moja moc okazała się silniejsza, niż jego. Do dziś zadaję sobie pytanie, czy... zrobiłam to wyłącznie w obronie własnej... czy z zemsty – Babcia spojrzała na mnie. – Lind... Jak znów spotkasz Freeze'a, proszę, daj mu szansę. Jeśli możesz, nie kończ starcia tak samo jak ja.

Przypomniałam sobie, że jednak mowa o ostatnim członku tej rodziny. Jedynym żyjącym krewniaku mojej opiekunki.

Ale przecież... kiedy dojdzie do naszego spotkania, on będzie chciał...

Przypomniałam sobie, jak Freeze zaciskał lodową łapę na mojej szyi.

– Babciu, ja...

– Jeśli możesz – podkreśliła wilczyca. – Spróbuj. Proszę, obiecaj mi, że spróbujesz.

Spuściłam odrobinę głowę.

– Obiecuję. 

Babcia przymknęła oczy.

– Chciałabym mieć pewność, że dasz sobie radę... To pewnie ostatni dzień, który spędzimy razem.

Słowa Babci wybrzmiały głośno w moich uszach. Z początku chciałam wierzyć, że się przesłyszałam. Po chwili jednak ogarnęła mnie prawdziwa panika.

– Mam Medalion Nieśmiertelności! – Chwyciłam swój naszyjnik. – Mogę ci go oddać, naprawdę.

– Nie, Lind – odparła z naciskiem starsza wilczyca. – Nie chcę go.

– Dlaczego? Ja... ja mam drugi, weź go – Zdjęłam omawiany wisiorek.

– Nie. Nie chcę sztucznie przedłużać sobie życia. Nie chcę odwlekać końca, który i tak będzie musiał nadejść.

Zacisnęłam obie łapy na Medalionie. Próbowałam powstrzymać łzy.

– Nic nie jest wieczne; zwłaszcza nasze życie. Z Naszyjnikiem, czy bez – mruknęła starsza wadera. – Nie warto z tym walczyć, Lind. Taki jest ten świat... nic nie jest wieczne – powtórzyła ciszej.

– A sama kiedyś mówiłaś, że... dzieła literackie są wieczne... – zdobyłam się na coś podobnego do żartu. – I ich bohaterowie... że „pamięć o tych historiach czyni ich prawdziwie nieśmiertelnymi…” – przytoczyłam słowa Babci, przyozdabiając pysk gorzkim uśmiechem.

– To nie do końca tak – mruknęła moja opiekunka. – Nawet postacie fikcyjne nie przetrwają. Można powiedzieć, że ich istnienie kończy się wraz z książką czy opowiadaniem. Szybciej, niż się spodziewasz.

– Ale… – pociągnęłam nosem. – My jesteśmy czymś więcej, niż tylko tworami fikcji, prawda?

Babcia zaśmiała się i położyła swoją łapę na mojej. Chociaż utrzymywałam na pysku uśmiech, czułam, jak po policzkach płyną mi łzy.

– Och Lind… Moja kochana Lind.

Wypuściłam Medalion z łap.

<C.D.N.>

Uwagi: Przecinki.

Zdobyto: 17 czerwonych⎹ 18 pomarańczowych⎹ 25 zielonych⎹ 22 niebieskich⎹ 24 granatowych⎹ 30 fioletowych⎹ 8 różowych odłamków

>> Następna część >>

Od Lind „Los zawsze daje szansę” cz. 11

<< Poprzednia część <<

Luty 2025

Opowiedziałam Babci o moim spotkaniu z Freezem. Wspomniałam o jego dziwnym zachowaniu, a także o zmienionym wyglądzie. Babcia wiedziała już, że jej krewniak zapanował nad mocą Mroźnej Burzy, ale zaskoczył ją fakt, iż Freeze zdobył również Kamienny Las.

– Zażądał i Wichury – kontynuowałam. – Mówił coś o honorze rodziny, o spadku... Groził mi, zaczęliśmy walczyć. Tak na poważnie; z użyciem naszych żywiołów.

– Och... to straszne – westchnęła Babcia. – Jak to się skończyło?

– Tamtejsza władza zamknęła nas... w... więzieniu – Zaczęłam szybciej oddychać.

– Lind?

– Z resztą, to nie jest ważne... – Czym prędzej uciekłam od tego tematu. Nie było tam nic wartego wspominania. – Ważny jest Freeze. Obiecał, że mnie odnajdzie.

Babcia położyła łapę na moim ramieniu. Spróbowałam uspokoić oddech.

– Freeze się bardzo zmienił... – mruknęła starsza wadera. – Kiedy cię nie było, pojawił się w okolicy.

Zamarłam.

– Co? Czego chciał?

– Wypytywał o pozostałe artefakty – Wilczyca znów podniosła się nieco z łóżka.

– Czy już wtedy wyglądał... w ten sposób?

– Z lodu miał tylko jedną łapę... – odparła Babcia – Mnie też mówił, że chce odzyskać wszystkie artefakty.

– J...jak zareagował na to, że oddałaś mi Klucz?

Starsza wadera przymknęła na chwilę oczy.

– Cóż... Był wściekły – mruknęła. – Miałam szczęście, że byli ze mną Rey i Jen. Gdyby nie oni... pewnie by zaatakował.

– Czegoś się od ciebie dowiedział? – wypytywałam dalej.

– Nie powiedziałam mu nic. Widać było, że dostał prawdziwej obsesji na punkcie artefaktów – Babcia zrobiła krótką pauzę. – Jeśli obiecał ci, że wróci po Wichurę... pytanie nie brzmi "czy?", ale "kiedy?" – skwitowała gorzko.

Ścisk w gardle wrócił; znów brakowało mi powietrza. Przysiadłam na podłodze.

– Nie, ja nie chcę tego... – wydusiłam.

– Ciii... Będzie dobrze, Lind... – Babcia przytuliła mnie do siebie.

– Babciu... to źle, że nie oddałam mu wtedy Wichury? To źle, że nie chcę oddać mu czegoś, co zdobyłam?

– On tego nie widzi tak samo jak ty... – westchnęła Babcia. – Zrobiłaś, co uważałaś za słuszne. Pomyśl, że ja nie dałam ci Klucza po to, żebyś oddała artefakt przy pierwszej okazji. – Pogładziła mnie po głowie. – Podjęłaś decyzję, a z każdą decyzją wiążą się jakieś konsekwencje. Uważaj na siebie, Lind. Pamiętaj, że Freeze wcale nie musi walczyć uczciwie.

Przytuliłam się mocniej do swojej opiekunki.

– Dasz sobie radę, kochana – wyszeptała starsza wilczyca. – Jesteś o wiele silniejsza i mądrzejsza, niż myślisz.

Po chwili rozluźniłam uścisk. Pomyślałam, że zachowuję się, jak tchórzliwe szczenię.

– Babciu... Czy jest coś, co powinnam wiedzieć o artefaktach?

– Nic, co wiem, nie będzie już dla ciebie przydatne – odparła wadera. – Freeze sam odnalazł tamte dwa artefakty, ty masz trzeci. To koniec poszukiwań.

Spuściłam wzrok. Babcia znów pogładziła mnie po głowie.

– Ta stara wieża... nadal stoi? – Kiedyś obserwowałam stamtąd gwiazdy. Towarzyszył mi wówczas wilk, o którym rozmawialiśmy. 

– Oczywiście. Stała tu od setek lat i wszystko wskazuje, że wytrzyma kolejne sto.

Sto... sto... Gdyby nie Freeze, nie wiedziałabym co ta liczba oznaczała.

<C. D. N.>

Uwagi: brak.

Zdobyto: 10 czerwonych⎹ 0 pomarańczowych⎹ 6 zielonych⎹ 9 niebieskich⎹ 10 granatowych⎹ 27 fioletowych⎹ 6 różowych odłamków

>> Następna część >>

Od Naidy „Siła kontra umysł” cz. 2

<< Poprzednia część <<

Czerwiec 2026 r.

Dernet spojrzał z uśmiechem na siedzących przed nim uczniów. Naida starała się ignorować obecność innego nauczyciela, jednak fakt, że siedział tuż obok Dannana, trochę jej to utrudniał. Wadera zastanawiała się, czy młodsza grupa nie powinna mieć teraz sztuk kreatywnych. Nie znała jednak ich planu, więc równie dobrze mogła zastanawiać czy żółw, którego widziała wczoraj na plaży, był dziewczynką czy chłopcem.

– Dzisiaj czekają was zajęcia praktyczne... – Głos Dannana wyrwał waderę z rozmyślań.

– Będziemy się bić?

Naida odwróciła się z uśmiechem w stronę wyrywającego się do walki szczeniaka. Sino zerknęła na przyjaciółkę i wróciła do swojego pytania.

– A w grupach czy jeden na jeden?

Dannan uciszył waderkę spojrzeniem i westchnął.

– Tak jak mówiłem... Dzisiaj zajmiemy się walką.

– Wiedziałam! – Sino pisnęła radośnie, lecz zamilkła widząc mordercze spojrzenie nauczyciela.

– Będą to walki jeden na jeden, jednakże co jakiś czas będziecie się zmieniać tak, aby każdy spróbował walki z co najmniej dwoma różnymi przeciwnikami.

Szczeniaki spojrzały po sobie podekscytowane. Możliwość zmierzenia się w takiej walce zarówno ze swoimi przyjaciółmi, jak i mniej lubianymi wilkami sprawiła, że wszyscy zapomnieli nagle o zmęczeniu, które towarzyszyło im na poprzednich lekcjach.

– Ja i Dernet... – basior przerwał w pół zdania, gdy nauczyciel sztuk kreatywnych nachylił się do niego, by szepnąć parę słów.

Naida ciekawa była, co jest tak ważne, aby przerywać nauczycielowi w pół zdania. Dernet spojrzał z zakłopotaniem na szczeniaki, po czym pobiegł w kierunku znajdujących się znacznie dalej młodszych uczniów czekających na swoją lekcję. Wadera z trudem powstrzymała śmiech.

– Tak więc będę chodził pomiędzy wami i nadzorował, aby nikomu nie stało się nic poważnego. Postaram się także wskazać wam wszelkie niedociągnięcia i błędy, które popełnicie podczas tej lekcji. A teraz dobiorę was w pary.

– Pan? Ale ja już wybrałam sobie, z kim chcę walczyć! – Sino spojrzała z oburzeniem na nauczyciela.

– Tak, ja. Wy wybierzecie zapewne swoich przyjaciół, mam rację?

Waderka nie odpowiedziała. Naida spojrzała na nią ze współczuciem i uśmiechnęła się pocieszająco. Sino jednak zignorowała ją i zaczęła rozglądać się po reszcie uczniów, chcąc zorientować się, kto może się jej trafić. Dannan w tym czasie chodził od wilka do wilka i ustawiając szczeniaki w odpowiednich odstępach, dzielił je na pary. Naida zauważyła, że nauczyciel nie wysilał się zbytnio i brał do pary uczniów, którzy znajdowali się niedaleko siebie. Naida spojrzała na basiory siedzące obok niej. Wiedziała, że może trafić do pary z jednym z nich. Wolałaby walkę z Sino, jednak postanowiła nie wybrzydzać. W końcu przyszła pora na Naidę. Dannan spojrzał dookoła, po czym utkwił wzrok w waderce.

– Naida i Exan, będziecie razem.

Basiorek spojrzał z przerażeniem na Naidę. Wadera jeszcze nigdy nie walczyła z Exanem w sposób fizyczny. Zazwyczaj były to kłótnie czy konkurowanie między sobą.

– Będziecie stali tam – poinformował Dannan, wskazując pustą przestrzeń na plaży.

Szczeniaki udały się na wskazane miejsce i usiadły, czekając na dalsze polecenia. Naida zastanawiała się, jak mogłaby szybko i spektakularnie pokonać Exana. Basiorek wydawał się kimś inteligentnym, jednak nie przepadał za walkami.

– Wszyscy są gotowi? – Dannan spojrzał na uczniów. – Możecie zaczynać!

Naida ustawiła się w pozycji, która wydawała się jej w miarę odpowiednia do rozpoczęcia walki. Exan z kolei wyglądał bardziej na kogoś, kto obmyśla już plan ucieczki. Wadera, widząc, że przeciwnik się waha, wykorzystała okazję i skoczyła w jego stronę. Exan rzucił się w bok, w ostatniej chwili unikając ciosu. Naida jednak przewidziała taką możliwość, więc nie tracąc czasu, zamachnęła się łapą w stronę Exana. Trafiła go w łapę, jednak to nie wystarczyło, aby basiorek stracił równowagę. Wadera odskoczyła do tyłu, gdy łapa przeciwnika ruszyła w jej kierunku.

– Pamiętajcie, że to tylko trening, więc proszę mi się tu nie pozabijać!

Głos Dannana odwrócił uwagę Naidy tylko na chwilę, jednak to wystarczyło, aby Exan zaatakował. Skoczył na waderę, przewracając ją na plecy. Zdezorientowana zaczęła kopać na oślep, jednak trafiła tylko raz. Usłyszała głośny pisk, gdy Exan został odrzucony kawałek dalej. Basiorek trzymał się za pyszczek, ze złością wpatrując się w waderę. Naida nie tracąc czasu, skoczyła na równe nogi i zamachnęła się na basiorka. Uderzenie nie było mocne, jednak wystarczyło, aby powalić go na ziemię. Exan zamierzał jeszcze wstać, lecz Naida była szybsza. Odbiła się od tylnych łap i wylądowała na basiorku, przygniatając go do ziemi. W odpowiedzi usłyszała tylko ciche warknięcia i jęki.

– Trafiłaś mnie w nos – narzekał Exan.

– Wygrałam! – zawołała do nauczyciela, kompletnie ignorując uwięzionego pod nią basiorka.

– Moje ucho... Nie drzyj się tak!

– A ty nie jęcz!

Dannan podbiegł do nich i spojrzał na Exana z lekkim współczuciem.

– Exanie, twoje umiejętności walki są niestety dość słabe... Osobiście twierdzę, że powinieneś jeszcze potrenować nad szybkością i siłą ciosów. Naido, twój poziom jest zadowalający, jednakże nie musisz rzucać się na kogoś, gdy ten już jest na przegranej pozycji! Wystarczyło przytrzymać go łapami... Możecie teraz odpocząć – oznajmił i ruszył do innej pary, która właśnie skończyła walkę.

Naida spojrzała na basiorka i parsknęła śmiechem. Exanowi jednak nie było do śmiechu. Wyglądał na porządnie zdenerwowanego, jednak już nie warczał i nie jęczał jak małe dziecko.

– Złaź ze mnie! – zażądał.

– Odpoczywam przecież.

Basiorek zaczął się wiercić i z trudem zrzucił z siebie waderę. Spojrzał na nią z irytacją i odszedł, narzekając na obolały pyszczek. Naida zauważyła, że basiorek co jakiś czas łapał się za nos, jakby chcąc sprawdzić, czy jest na swoim miejscu. Wadera stwierdziła, że basior pewnie wyolbrzymia i chcąc, aby dręczyły ją wyrzuty sumienia, tylko udaje, że go coś boli. Wzruszyła ramionami i podreptała do Dannana gotowa na kolejną bitwę.

<C.D.N.>

Uwagi: brak.

Zdobyto: 25 czerwonych⎹ 23 pomarańczowych⎹ 31 zielonych⎹ 23 niebieskich⎹ 10 granatowych⎹ 23 fioletowych⎹ 4 różowych odłamków

>> Następna część >>

Od Sileenthar "A ja to tej pani nie lubię" cz. 8

<< Poprzednia część <<

Listopad 2025 r.

Pani Navri była chyba najnudniejsza ze wszystkich nauczycieli. Podkreślam, nauczycieli, tylko i wyłącznie nauczycieli. Nie dość, że była Alfą całej watahy, to wśród szczeniaków krążyły legendy o jej sprawności fizycznej i potężnej magicznej mocy. Jakby tego było mało przewyższała wzrostem nawet Yuki! Z charakteru była dziwaczna i nudna jak flaki z olejem, ale nikt nie powiedziałby tego na głos. Najbardziej dziwiło mnie w niej to, że dysponowała władzą, siłą i wszystkim o czym mogłaby zamarzyć, a zawsze chodziła taka poważna. Nie bardzo rozumiałam dlaczego. Bohaterowie wszystkich bajek jak już stają się znani i wielcy "żyją długo i szczęśliwie". Navri była ich zupełną odwrotnością, ale w przeciwieństwie do nich była prawdziwa, mimo tej całej swojej wyjątkowości. To sprawiało, że czasem poddawałam w wątpliwość wszystkie wesołe zakończenia.

Na lekcjach obrony dużo i często chodziliśmy, co mi się nie podobało, ale też zwiedzaliśmy niedaleką okolicę za linią drzew, co już podobało mi się bardzo. W przeciwieństwie do rozpalonej słońcem plaży i słonego zapachu morskiej bryzy, dżungla była duszna i wylewająca najprzeróżniejszymi kuszącymi woniami. Tak było i tym razem.

- Zatrzymajcie się tu i przez chwilę powęszcie. - powiedziała Navri, sama też przystając.

Usiadłam na trawie i uderzyłam kilka razy ogonem bo tak. Otworzyłam pyszczek, by w pełni wykorzystać swoje tropicielskie umiejętności i zaciągnęłam nosem wilgotne, gorące powietrze. Trudno było mi się skupić na konkretnym zapachu, tyle tego było! Spośród świeżej roślinności i słodkich kwiatów wyłuskałam każdego z osobna szczeniaka, nauczycielkę i swój własny trop, a także starą, bezpieczną woń pary dorosłych wilków, która musiała przechodzić tędy jakiś czas temu. Z tła przebijały markery terytorialne nieznanych mi zwierząt, w tym ostry swąd jakiegoś kotowatego, już mocno zwietrzały. Wszędzie przebiegały zatarte ślady grup zwiadowczych.

- Co czujecie? - spytała nauczycielka.

Natychmiast wyrwałam do odpowiedzi, dopiero po zakończeniu swojej relacji dopuszczając do głosu pozostałe szczeniaki. Poza mną i Eunice nikt nie wyczuł kota, na co dumnie się wyprostowałam.

- W porządku - Alfa usiadła i owinęła ogon wokół łap. - Dzikie zwierzęta zazwyczaj nie stanowią zagrożenia, jeżeli się ich nie prowokuje, ale rozsądny wilk zawsze zachowa ostrożność. Jeżeli podejrzewacie z której strony może nadejść niebezpieczeństwo, w jaki sposób się do niego ukierunkujecie?

- Pod wiatr - odparł Emerald szybko, uprzedzając mnie.

Navri skinęła głową.

- W ten sposób szybciej wyczujecie nadchodzące niebezpieczeństwo, a ono dłużej pozostanie nieświadome waszej nieobecności. Powietrze w dżungli nie przemieszcza się jednak znacząco, a zapach łatwo zamaskować w roślinach. Kotowaty, którego wyczuły wasze koleżanki, miałby nad wami przewagę, przemieszczając się po gałęziach drzew i obserwując was z góry. Jak zaradzilibyście temu problemowi?

Przez chwilę nikt się nie odzywał. Korciło mnie by odpowiedzieć, ale nauczyciele z jakiegoś powodu tracili zainteresowanie jak za dużo się mówiło. Kazali wtedy odpuścić i dać się wykazać pozostałym szczeniakom. Denerwowało mnie to co prawda, ale czasami z własnej woli zamykałam pyszczek i czekałam. Przecież nie jestem lizusem!

- Trzeba nasłuchiwać? - zasugerowała w końcu Nikaella.

- Dżungla tętni życiem, a koty są bardzo ciche. Musiałabyś mieć bardzo czuły słuch.

Jak Lind, przeszło mi przez myśl. Ona ma niesamowity słuch!

- Ja bym dalej węszył - zastanowił się Emerald. - Ale sama pani mówiła, że dzikie zwierzęta rzadko atakują same z siebie.

- Mimo wszystko powinieneś być ostrożny - Nauczycielka powstała. - Idziemy dalej. Nie przestawajcie szukać nowych zapachów.

Przez jakiś czas tylko wędrowaliśmy z nosami przy ziemi, od czasu do czasu pouczani przez Navri by zachować odpowiednią postawę i cichy krok. Podążaliśmy prostopadle do tropu kota, w dalszym ciągu w niewielkim oddaleniu od plaży. Naokoło roztaczało się mnóstwo dusznych zapachów dziwnej roślinności, od których mogło zakręcić się w głowie. Rzeczywiście świetnie maskowały inne tropy. Poza w różnym stopniu zatartymi śladami po przechadzających się tu wilkach, wyczułam tylko dziwnego ptaka, którego niedługo potem przez przypadek spłoszył Morgan. Papuga - jak nazwała ptaka Navri - odleciała z przeraźliwym skrzekiem.

- Jeżeli wiążecie swoją przyszłość ze stanowiskiem strażnika terenów albo patrolem, codzienne obchody zbudują w was umiejętność dostrzegania bezpiecznej normy. - odezwała obojętnie nauczycielka, przerywając wątpliwą ciszę lasu. - Może wam to wyjść na korzyść, jeśli pozostaniecie spostrzegawczy. Wtedy każde odstępstwo zauważycie szybciej i zareagujecie na nie sprawniej. Jeżeli jednak przyzwyczaicie się do spokoju i zaczniecie traktować swoją pracę jako obowiązkowy spacer, napastnik łatwo was zaskoczy.

Niby słuchałam, ale tak w zasadzie to nie. Jeszcze nie wiedziałam czym chciałabym zająć się w przyszłości, ale na pewno nie tym. Jakieś to takie... Zbyt nudne. Miałam wrażenie, że zaraz zasnę.

- Nawet jeśli chcecie zająć się czymś innym, i tak powinniście dobrze znać swoje terytorium, by łatwiej dostrzegać odstępstwa. To szczegóły decydują o tym jak szybko intruz zostanie wykryty.

Łapy Navri zachrzęściły na piasku. Przystanęła.

- Chciałabym, żeby na następną lekcję każdy z was zapoznał się dokładnie z trasą którą dzisiaj przebyliśmy i poszukał w jej pobliżu kryjówek. - nadstawiłam uszu, gdy nauczycielka wypowiedziała znajomą formułkę. - Poproście jednak opiekuna by wam towarzyszył. Jutro po kolei wcielicie się w rolę napastnika i strażnika terenów. Połączymy w ten sposób metody obrony z którymi zapoznawaliście się na poprzednich lekcjach i wykrywanie intruzów. Na dzisiaj to koniec.

Na samą myśl o tych zajęciach jęknęłam w duchu. Tropienie było fajne, ale w faktycznej obronie byłam fatalna.

<C.D.N.>

Uwagi: brak.

Zdobyto: 43 czerwonych⎹ 27 pomarańczowych⎹ 20 zielonych⎹ 15 niebieskich⎹ 22 granatowych⎹ 50 fioletowych⎹ 10 różowych odłamków

>> Następna część >>